Quo Vadis Domine

wtorek, 5 września 2017

A moje Lato
Także
I w tym Roku
Z Latem
Nie odchodzi

Jest przecież co roku

Zawsze takie samo

I zawsze jakże inne

Przy Maryjnym Sanktuarium

W Twojej Miejscowości
W Oborach

Także i w tym roku

Także nie odchodzi

I dalej na mojej Rozległej Łące

I Mój Rodzinny Krąg

I Mój Dziecinny Krąg

I Matko Boża Szkaplerzna

Matko Boża Bolesna
W tym Moim Miejscu
W tym Szczególnym Miejscu
W Miejscowości Obory

Jakże zawsze
Pełne Łaski

Jakże zawsze
Pełne Troski

Twoje Święte Dłonie

Pełne Troski
Także o Nasz
Cały Świat
A więc też
I o Mnie

Że tylko modlę się

I w ciszy modlitwy

Wołam do Ciebie

O Świecie Mój

Ty tym pełnym

Latem Moim

Ty zawsze

We mnie

Trwaj

Odleciały bociany

I wszystkie kwiatki
Na mojej łące

Każdy odpoczywa

Po swoim

Pięć Minut

Ale jakże są dumne te

Co w wianku na głowie

I jakże rade z tego

Dostojeństwa

Z tego zaszczytu

Bo przecież razem

Z Latem

Nie przeminą

Wraz ze mną tworzą

Tego Lata jakże

Tę moją szczególną

Jakże bogatą historię
I zawsze jakże Dziewczęcą
Na mojej głowie
Koronę

A jakże pamiętam

Matko Boża Szkaplerzna

Matko Boża Bolesna

Jakże pamiętam

Gdy jako Dziewczynka

Na Boże Ciało

Sypałam Tobie

Na Chwałę i Cześć

Płatki z kwiatuszków

Z mojej łąki wprost

Pod Czcigodne Święte

Stopy Twoje

Aż po Świątynię

Po wszystkie Figury Święte

Także te w Dębie

I w Lipie wyrzeźbione

Które Tobie na chwałę

Ofiarował mój Brat

Sypałam z koszyczka

Na całej Twojej

Pielgrzymkowej Drodze

Aż Do Świątyni wprost

Aż Do Domu wprost

A Moje Lato
Także i w tym roku

Wraz z Latem

Nie odchodzi

Bo przecież w Moim Lecie

Wciąż jakże pełna lata

I w tym roku

Trwam

Tu nad Polami

Wisi Moje Słońce

Cudowne

Ogromne

Dorodne

Buchające gorącem bardziej

Niż z pieca tylko co

Wydobyty bochen

Widoczne wszędzie

Wprawdzie świeci
Dla wszystkich

Ale jest jednak

Nigdy niepodzielne

I jest też

Jakże bardzo

I Moje

Jedno Jedyne

Najdroższe

I nigdy przez nikogo

Niezastąpione

I jakże wiem że wobec

Potęgi Blasku Mojego Słońca

To ja jestem

Ta Biedronka

Na mojej łące

Na mojej drodze

Która czasami
Zawiła i prosta

Ale i ta prostota

I ta zawiłość

I ta cała droga

Codziennie inna

I zawsze ta sama

Jakże zawsze

Moja

I tylko

Moja

Że moje myśli

I moje serce

Że moja stopa

I moja dłoń

I może jeszcze

Czasami coś więcej

Ale o tym cicho

I cicho sza

Bo ktoś wnet usłyszy

I rozpowie wszędzie

Natychmiast i w lot

Ale czymże byłby

I Ten Mój Świat

Bez tych tajemnic

I bez dyskretnie

Strzeżonej dyskrecji

To są te skarby

Te moje sekrety

Każdego mojego dnia

I z każdym rokiem

Mam ich coraz więcej

I choć moje lata

Przemijają mi Szybciej

Każdego lata

Niż modne

Zwiewne

Także i te

Światowe

Strojne barwne sukienki

To Moje Lato

Jest jednak

Nieprzemijające

Albowiem również i w tym roku

Jakże mocno we mnie

Trwa trwa i trwa

Po moje każde

Codzienne słońce

I po mój wszystek

Na tym świecie

Czas

A Moje Lato

Także i w tym roku

Wraz z latem

Nie odchodzi

Bo przecież

W Moim Lecie

Wciąż jakże

Pełna Lata

I w Pełni Lata

Mojego Lata

I w tym roku

W Moim Lecie

Jakże Mocno

Mocno

Trwam

Ilustracje

Irena Zdrojewska

Archiwum Internetowe

Stanisław J. Zieliński

Tekst

Stanisław J. Zieliński

6.09.2017 R

poniedziałek, 4 września 2017

I tak pędzimy

Z jednej Manifestacji

Na kolejną Manifestację

Bo każda ważna
I na miarę
Wydarzenia
I tym ważniejsza
Im więcej pochłonęła Ofiar

To Rocznica Sierpnia

To Rocznica
Stanu Wojennego

To Rocznica
Tragicznego Września
To Wyzwolenie Auschwitz
To Powstanie Warszawskie

Z każdą datą

Kolejne Ofiary

I niezliczone

Groby Bohaterów

Tych co bardziej lub mniej

Sensownie

Zginęli

W zetknięciu z barbarzyńcą

Licząc na Prawo Międzynarodowe

Licząc na Konwencję

Licząc na Sprawiedliwość

I jeszcze fotki

Z tym czy tamtym

VIP-em

Bo każdy ważny

Ostoja Patriotyzmu

I może uśmiech

Bardziej wylewny

Polsko Polsko

Czy Tobie potrzeba dzisiaj
Li tylko

Takich patriotów

I takich bohaterów

A może jednak

To co najważniejsze

To jednak już kolejny rok

Przechodzi jednak
OBOK
na Placu Boju

Zamiast bohaterów

Na Placu Boju
Jest li tylko
Etykieta

Papierek Lakmusowy

Który to wszystko

I tak przecież zabarwi

Na narodowo

Jeszcze na fejsbuku

Kilkadziesiąt laików

I potem w gronie

Przy piwie lub kawie

Jakaż mocna licytacja

Kto przebił wszystkich

I czyje na wierzchu

Ale to przecież

Dziwnie Gorliwi Patrioci
To wcale nie twarda
Rzeczywistość
Ale li tylko
Jakiś teatrzyk
I nawet
Nie

Teatr

A może
Ta Najprawdziwsza
Nasza Polska
Narodowa Scena
To mimo czytanego w Całym Kraju
Najpierw "Pana Tadeusza"
A teraz mimo
Czytanego "Wesela"
To jednak
Nasza Polska
Narodowa Scena
Ciągle czeka

Czeka na Aktora
Naszych Obecnych
Polskich Czasów
Na tego Aktora

Tego co
W Kontuszu

A nie
Na Klowna

Który na golasa
Biega po deskach teatru

Bo akurat taka moda
Przybyła do Ciebie Polsko
Gdzieś z Zachodu

Iluż jednak patrzy

Na tę błazenadę

Która wobec Ciebie

Wobec Ciebie

Polsko
To mimo Wszystko
Mimo tego

I krzyku i szumu

Jakże daleko

Jest jednak Ciągle

Li tylko gdzieś

Obok

Oto minęła

1050 Rocznica
Chrztu Polski

Minął także

Rok Bożego Miłosierdzia

A mimo to

Ani Sejm

Ani Senat

A tym bardziej

Całe Zgromadzenie Narodowe

Nie przemówiło

Jednym Silnym
Solidarnym Głosem
Który byłby Wolą
Całego Narodu

W Stronę Boga
A tak przecież
Uczynili Węgrzy
I tak przecież
W swojej Stolicy
W Wilnie
Uczyniła
Litwa

A w Polsce
Gdzie Wiary
Zawsze pełne usta
Z tą ogromną Petycją

I Modlitwą i Prośbą

I Determinacją

Przecież Naród na to czekał

By w Twoje Czcigodne Dłonie

Nasz Czcigodny Jezusie Chrystusie

By w Twoje Czcigodne
Miłosierne Dłonie

Po wieki wieków

Ofiarować Tron Polski

W Polsce
Takiego aktu
Jak ongiś Królewskie
Śluby Lwowskie
I Jasnogórskie
Ciągle nie ma

Tylko pokątnie

Każdy na swój sposób

Jedni półgłosem

A inni po cichu

I gdzieś po dalekich drogach

Preambuła do Boga

Do Konstytucji

Też ciągle przed nami

Gdzieś chyba
Coraz Większymi

Zakolami

Kolejny rok

Krąży w kółko

I wciąż daleko

I poza Głową Orła

I poza Koroną

Jest Piastowski

Królewski

Krzyżyk
Wieńczący Koronę
Za czasów Pierwszego
Króla Piastów
Bolesława Chrobrego

Bo wszystko takie

Nieparlamentarne
Bo co by na to
Powiedziała Bruksela
Bo co by na to
Powiedziała
Zagranica
Polska sięga

Po swoją pełną
Tożsamość
Po swoją pełną
Samodzielność
Po swoją pełną
Niepodległość
W Imię Boga
W Imię Jezusa Chrystusa
Króla Polski

Sięga po to Wszystko
W tejże Europie
Gdzie ignorant
I islamski bandyta Terrorysta
Ma stokroć więcej Do powiedzenia
Niż po katolicku
I po chrześcijańsku
Wierzący w Bogu
Stary Mieszkaniec
Kontynentu któremu na imię
Jeszcze
Europa

I mimo że to co Katolickie
To tak bardzo i Polskie
I takie Królewskie
I zarazem takie Boże
I takie Boskie
I takie Uniwersalne

To dla tej garstki innych

Jakże bardzo niepolskie

Bo i niepolskie

Jest przecież ich serce

Bo przecież jakże

Niepolskie

Jest ich

Sumienie

Pomimo tak

Wysokich Stołków

W Polsce

Jakże pragnący

By więcej
Berlina
I Moskwy

By znowu

Na długie
Lata całe

Było w Warszawie

Zawsze ci sami

Obywatele świata

I światowi patrioci
Za każdym razem
Gdy Naród Polski
Gdy tylko
Poderwie się do lotu
Próbujący zagarnąć
Li tylko dla Siebie
To wszystko

Co Nasze Katolickie
Co Narodowe
Co Niepodważalne
To ten Fundament
Wprost z Dekalogu
I wprost
Z Ewangelii
We wszystkich czasach
Stanowiący Polskę
I stanowiący
Ład Europejski

Zawsze lansowali

Aby tylko przeciw
Jak nie Jakobińska Francja
To Bolszewicka Rosja
To Tysiącletnia Rzesza
Budowana
Na setkach hektarów
Ciągnących się Grobów
Bo przecież zawsze

Nie ma nic ważniejszego
Nawet ważniejszego od Boga
Niż Ich Mamona

Mamona